در طول ۴۰۰ سال گذشته، شرایط اقلیمی در اقیانوس هند گرمسیری عموماً همراه با شرایط اقیانوس آرام تغییر می‌کرد. به عبارت دیگر، تغییرات اقلیمی اقیانوس آرام از نظر تاریخی تأثیر قوی بر آنچه در اقیانوس هند رخ می‌دهد داشته است.
اما از دهه ۱۹۸۰، این رابطه دیرینه به‌شدت ضعیف شده است. پژوهشگران می‌گویند گرمایش ناشی از فعالیت انسان اکنون باعث تغییر بسیار بزرگی در میزان شباهت رفتار این دو اقیانوس شده است.
کارولین اومنهوفر، دانشمند ارشد مؤسسه اقیانوس‌شناسی وودز هول (WHOI)، گفت:
یک یافته کلیدی این است که گرمایش جهانی و انتشارات ناشی از انسان اکنون بر تأثیر طبیعی اقیانوس آرام بر اقیانوس هند غلبه کرده است.
دانشمندان برای تعیین اینکه تغییر اخیر چقدر غیرعادی است دشواری داشته‌اند، زیرا سوابق ابزاری قابل اعتماد کمتر از یک قرن را پوشش می‌دهند. این پنجره کوتاهی برای قضاوت درباره رابطه اقلیمی است که می‌تواند در بازه‌های زمانی بسیار طولانی‌تری تغییر کند.
شان وانگ، نویسنده اصلی، گفت:
داده‌های مدرنی که داریم محدود است و به اندازه کافی به گذشته بازنمی‌گردد. با مدل‌های اقلیمی و سوابق دیرینه‌اقلیمی، اکنون می‌توانیم با اطمینان بیشتری بگوییم که تغییرات اخیری که می‌بینیم واقعاًquite استثنایی هستند.
وانگ دانشجوی سابق تحصیلات تکمیلی و پژوهشگر فوق‌دکتری در WHOI بود و در حال حاضر پژوهشگر فوق‌دکتری در دانشگاه کلرادو بولدر است.
چهار قرن الگوی معمول را مشخص می‌کند
برای نگاه کردن به گذشته دورتر، وانگ و همکارانش از سوابق طبیعی اقلیم که در مرجان‌ها، حلقه‌های درختان و استالاگمیت‌های مناطق گرمسیری حفظ شده‌اند استفاده کردند. این سوابق به آن‌ها اجازه داد تغییرپذیری اقلیمی در اقیانوس‌های هند و آرام را تا اوایل دهه ۱۶۰۰ ردیابی کنند.
در بیشتر آن دوره، این دو اقیانوس رابطه نزدیکی نشان می‌دادند و اقلیم اقیانوس هند عموماً از تغییرات اقیانوس آرام پیروی می‌کرد. آن سابقه طولانی‌تر به پژوهشگران راهی داد تا دوره‌هایی را شناسایی کنند که ارتباط معمول ضعیف شده بود.
کارولین اومنهوفر، نویسنده، گفت:
این یکی از نخستین پژوهش‌هایی است که فروپاشی ارتباط بین اقیانوس‌های آرام و هند را با استفاده از شواهد اقلیم‌های گذشته، مشاهدات مدرن و مدل‌های اقلیمی بررسی می‌کند.
آتشفشان‌ها ارتباط را مختل کردند
یک دوره به‌طور قابل توجهی متفاوت به نظر می‌رسید. بین حدود ۱۸۱۰ تا ۱۸۵۰، رابطه معمول بین اقیانوس‌های هند و آرام ضعیف شد.
پژوهشگران آن اختلال را به مجموعه‌ای از فوران‌های آتشفشانی بزرگ گرمسیری مرتبط کردند. شبیه‌سازی‌های اقلیمی که هزاره گذشته را در بر می‌گرفتند از این توضیح پشتیبانی کردند و نشان دادند که آتشفشان‌گرایی می‌تواند به‌طور موقت تأثیر اقیانوس آرام بر اقلیم اقیانوس هند را کاهش دهد.
اندازه این اثر به هم شدت فوران‌ها و هم شرایط اقلیمی آن زمان بستگی داشت.
آن رخداد قرن نوزدهمی به پژوهشگران یک نمونه تاریخی از کم‌شدن ارتباط نزدیک این دو اقیانوس داد. همچنین مقایسه‌ای برای فروپاشی بسیار جدیدتر مرتبط با انتشار گازهای گلخانه‌ای ناشی از انسان فراهم کرد.
یافته‌ها در مطالعه Nature Communications با عنوان «جفت‌شدگی تغییرپذیری اقیانوس‌های آرام و هند که توسط آتشفشان‌گرایی قرن نوزدهم مختل شد» گزارش شده است.
اقیانوس هند می‌تواند مستقل عمل کند
درک اینکه این دو اقیانوس چگونه بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند اهمیت دارد، زیرا ارتباط آن‌ها به دانشمندان در پیش‌بینی تغییرات آینده در بارش و دیگر جنبه‌های اقلیم کمک می‌کند.
پژوهش‌های پیشین اغلب بر حوضه‌های اقیانوسی جداگانه متمرکز بوده‌اند. این کار جدید با ترکیب سوابق اقلیم گذشته، مشاهدات مدرن و مدل‌های اقلیمی، دیدگاهی طولانی‌تر درباره چگونگی تأثیرگذاری متقابل اقیانوس‌های هند و آرام ارائه می‌دهد.
دلیا اوپو، نویسنده و پژوهشگر بازنشسته در WHOI، گفت:
اقیانوس هند یک مخزن عظیم گرماست و می‌تواند از آنچه اقیانوس آرام انجام می‌دهد جدا شود. نتایج این مطالعه بر رفتار مستقل اقیانوس هند تأکید می‌کند.
منبع: Scitechdaily
