در یک مطالعه بزرگ که نزدیک به ۱۰۰,۰۰۰ بزرگسال را برای مدت تقریباً ۹ سال زیر نظر داشت، خوابیدن کمتر از ۵ ساعت در شب با افزایش خطر ابتلا به ده‌ها بیماری همراه بود. این تحلیل همچنین نشان داد افرادی که زمان بیشتری را در مرحله خواب رم (REM) و خواب عمیق می‌گذرانند، معمولاً با خطرات کمتری در رابطه با چندین بیماری اصلی مواجه می‌شوند؛ موضوعی که نشان می‌دهد هم «مدت زمان خواب» و هم «ساختار و کیفیت خواب» می‌توانند با سلامت بلندمدت مرتبط باشند.
محققان داده‌های ۹۵,۵۵۹ شرکت‌کننده در پروژه «یوکی بایوبنک» (UK Biobank) را که به مدت هفت روز و شب متوالی از مچ‌بندهای شتاب‌سنج استفاده می‌کردند، تحلیل نمودند. یک الگوریتم یادگیری عمیق، مدت زمان کل خواب، خواب REM، خواب عمیق، خواب سبک، میزان بیداری پس از شروع خواب، و میزان تغییرات الگوی خواب از شبی به شب دیگر را برآورد کرد.
ارتباط خواب REM بیشتر با کاهش خطر بیماری‌ها
خواب REM بیشتر با نرخ پایین‌تر ابتلا به ۸۳ بیماری مرتبط بود. در طول دوره پیگیری، به ازای هر ۴۷.۶ دقیقه خواب REM اضافی، کاهش ۲۶ درصدی در نرخ نارسایی قلبی، کاهش ۴۶ درصدی در زوال عقل و کاهش ۸۰ درصدی در بیماری پارکینسون مشاهده شد.
خواب عمیق بیشتر نیز با کاهش خطر ابتلا به هفت بیماری از جمله دیابت نوع ۲ و اختلال افسردگی اساسی همراه بود. در مقابل، بی‌نظمی بیشتر در الگوی خواب شبانه و بیداری بیشتر پس از به خواب رفتن، با افزایش خطر ابتلا به چندین بیماری از جمله اضطراب و اختلالات مصرف مواد (اعتیاد) مرتبط بود.
البته این مطالعه اثبات نکرد که این الگوهای خواب مستقیماً باعث ایجاد یا جلوگیری از بیماری می‌شوند؛ چراکه این پژوهش از نوع مشاهداتی بوده و سایر عوامل سلامتی، رفتاری یا زیستی نیز می‌توانند در این ارتباط‌ها نقش داشته باشند.
بازه ۶ تا ۸ ساعت برجسته شد
مدت زمان کل خواب، یک رابطه غیرخطی با بسیاری از پیامدهای سلامتی نشان داد. برای اکثر بیماری‌هایی که این الگوی رفتاری را نشان دادند، کمترین میزان خطر در بازه بین ۶ تا ۸ ساعت خواب در شب تمرکز داشت.
افرادی که کمتر از ۵ ساعت می‌خوابیدند، بیشترین آسیب‌پذیری کلی را داشتند و با خطر بالاتر ابتلا به ۳۷ بیماری مواجه بودند. در طول این تحلیل جامع، محققان پس از اصلاح آماری برای مقایسه‌های متعدد، ۱۵۶ ارتباط معنادار از نظر آماری بین الگوهای خواب و بیماری‌های تازه‌تشخیص‌داده‌شده شناسایی کردند.
تحلیل ارتباطی در سطح فنوم (Phenome-wide)، ۱۵۶ ارتباط معنادار بین الگوهای خواب و بروز بیماری‌ها را پس از تصحیح بونفرونی شناسایی کرد.
نویسندگان همچنین گزارش دادند که مدت زمان خواب دارای ارتباط غیرخطی معناداری با ۸۶ فنوتیپ بیماری بوده است. برای ۶۹ مورد از آن‌ها، مدت زمانی که با کمترین میزان خطر همراه بود، دقیقاً در همان بازه ۶ تا ۸ ساعت قرار گرفت.
مدت زمان خواب ارتباطات غیرخطی معناداری با ۸۶ فنوتیپ بیماری نشان داد، به‌طوری که مدت زمان با حداقل خطر برای اکثریت این شرایط (۶۹ فنوتیپ) دقیقاً در بازه ۶ تا ۸ ساعت متمرکز بود.
پایش عینی خواب، جزئیات بیشتری ارائه می‌دهد
بسیاری از تحقیقات قبلی در حوزه خواب به برآورد و گزارش شخصی افراد از مدت زمان و کیفیت خوابشان متکی بوده‌اند. این گزارش‌های فردی همیشه با اندازه‌گیری‌های عینی و دقیق تطابق ندارند، که این امر مطالعه چگونگی ارتباط مراحل خاص خواب و اختلالات شبانه با سلامت بعدی را دشوار می‌کند.
در این مطالعه، داده‌های به‌دست‌آمده از گجت‌های پوشیدنی به محققان این امکان را داد تا ابعاد مختلف خواب را به‌طور هم‌زمان بررسی کنند. سپس شرکت‌کنندگان برای میانگین ۸.۹ سال پیگیری شدند و پرونده‌های پزشکی آن‌ها برای بررسی ارتباط با بیش از ۱,۰۰۰ پیامد بیماری مورد ارزیابی قرار گرفت.
نویسندگان نتیجه‌گیری کردند که این الگو از بازه خواب حدود ۶ تا۸ ساعت برای افراد میانسال و مسن‌تر حمایت می‌کند، در حالی که هم‌زمان به نقش احتمالی نحوه توزیع این خواب در مراحل مختلف نیز اشاره دارد.
نویسندگان می‌گویند:
این یافته‌ها شواهد اضافی در حمایت از نقش مدت زمان خواب ۶ تا ۸ ساعته به‌عنوان یک محافظ سلامت برای افراد میانسال و مسن ارائه می‌دهد که احتمالاً ناشی از توزیع مطلوب‌تر مراحل مختلف خواب است. حفظ مدت زمان خواب در حد ۶ تا ۸ ساعت می‌تواند به‌طور مؤثری خطر ابتلا به بیماری‌های متعدد را کاهش دهد و دیدگاه‌های جدیدی برای ارتقای سلامت و اقدامات پیشگیرانه ارائه کند.
منبع: Scitechdaily
