شواهد مداری جدید نشان می‌دهد که ماه جوان زمانی ممکن است میدان مغناطیسی خاص خود را از اعماق بخش داخلی‌اش تولید کرده باشد.
یک ساختار آتشفشانی مدفون در سمت پنهان ماه ممکن است یکی از محکم‌ترین شواهد موجود را ارائه دهد مبنی بر اینکه ماه جوان زمانی میدان مغناطیسی خود را تولید می‌کرده است.
پژوهشگران داده‌های گرانشی حاصل از ماموریت گریل (GRAIL) ناسا (NASA) را با اندازه‌گیری‌های مغناطیسی کاوشگر ماه (Lunar Prospector) و کاگویا (Kaguya) ترکیب کردند. آن‌ها در منطقه دوار (Dewar) یک توده سنگ چگال و به‌شدت مغناطیسی‌شده را شناسایی کردند که حدود ۶۰ کیلومتر (۳۷ مایل) پهنا دارد و تا حدود ۹ کیلومتر (۵٫۶ مایل) زیر سطح امتداد یافته است.
شواهدی از یک دیناموی باستانی در ماه
ماه امروز هیچ میدان مغناطیسی سراسری ندارد، اما دانشمندان دهه‌هاست درباره این موضوع بحث می‌کنند که آیا هسته آن زمانی مانند زمین یک دینامو (Dynamo) را تغذیه می‌کرده است یا خیر. نمونه‌های سنگ آپولو (Apollo) شواهد متناقضی ارائه داده‌اند؛ به‌طوری که برخی مطالعات به وجود یک میدان مغناطیسی قوی باستانی اشاره دارند و برخی دیگر پشتیبانی کمی از آن نشان می‌دهند.
شی یانگ (Xi Yang)، دانشجوی دکتری در دپارتمان علوم زمین و سیاره‌ای در مؤسسه فناوری فدرال زوریخ (ETH Zurich) می‌گوید:
امروزه بحث داغ و مستمری در جریان است درباره اینکه آیا ماه نیز در گذشته یک دینامو فعال داشته است یا خیر.
به نظر می‌رسد ساختار دوار (Dewar) ماگمای منجمدشده‌ای باشد که حدود ۴٫۲ میلیارد سال پیش از درون ماه بالا آمده است. از آنجا که پژوهشگران می‌توانند میزان آهن موجود در سنگ را تخمین بزنند، می‌توانند حداقل میدان مغناطیسی لازم برای مغناطیسی کردن آن را هنگام سرد شدن تدریجی نیز محاسبه کنند.
یانگ (Yang) می‌گوید:
ما دریافتیم که میدان مغناطیسی روی ماه در آن زمان به احتمال زیاد قوی‌تر از ۱۰ میکروتسلام بوده است. امروزه شدت میدان مغناطیسی روی زمین حدود ۵۰ میکروتسلام است.
تیم پژوهشی همچنین بررسی کردند که آیا برخورد یک سیارک یا شهاب‌سنگ بزرگ می‌توانست این مغناطیس را ایجاد کند یا خیر. منطقه دوار (Dewar) خارج از مناطقی قرار دارد که به عنوان منابع محتمل برای چنین اثری شناخته می‌شوند، که همین امر پژوهشگران را به سمت ترجیح دادن یک میدان با طول عمر طولانی‌تر که در داخل ماه تولید شده، سوق می‌دهد.
یانگ (Yang) می‌گوید:
بنابراین می‌توانیم تقریباً مطمئن باشیم که میدان مغناطیسی باید از یک دیناموی پایدارتر سرچشمه گرفته باشد که در هسته تولید شده است.
ارتباط با پیچک‌های ماه
منطقه دوار (Dewar) همچنین دارای یک پیچک ماه (Lunar Swirl) است؛ یکی از الگوهای سطحی روشن و منحنی‌شکل ماه که با ناهنجاری‌های مغناطیسی محلی مرتبط است. یک توضیح پیشنهادی این است که میدان‌های مغناطیسی افقی تا حدی بادهای خورشیدی را منحرف می‌کنند و فرسایش فضایی را که معمولاً موجب تاریک شدن خاک ماه می‌شود، کندتر می‌سازند.
آنا میتلهولز (Anna Mittelholz)، ژئوفیزیکدان، می‌گوید:
این اطلاعات مهمی برای فضانوردان آینده است؛ خطوط میدان مغناطیسی می‌توانند در برابر بادهای خورشیدی محافظت ایجاد کنند و پیچک‌ها محل چنین پیکربندی‌هایی را نشان می‌دهند.
این مطالعه فرضیه وجود یک دیناموی اولیه در ماه را تقویت می‌کند، اگرچه پژوهشگران هنوز نمی‌دانند که هسته نسبتاً کوچک ماه چگونه توانسته چنین میدان قوی‌ای تولید کند. همان‌طور که میتلهولز (Mittelholz) می‌گوید، ممکن است سوال از «آیا دینامویی وجود داشت؟» به «این دینامو چگونه کار می‌کرد؟» تغییر یافته باشد.
همین رویکرد، یعنی ترکیب داده‌های گرانشی و مغناطیسی مداری، در نهایت می‌تواند برای بررسی تاریخچه مغناطیسی سایر جهان‌ها مورد استفاده قرار گیرد. مریخ یکی از اهداف ممکن است، اگرچه داده‌های موجود هنوز برای انجام همین نوع تحلیل به اندازه کافی دقیق نیستند.
منبع: Scitechdaily
