تلسکوپ فضایی نانسی گریس رومن (Nancy Grace Roman) ناسا، پس از تکمیل ارزیابی آمادگی پرواز (Flight Readiness Review) توسط مدیران ماموریت از ناسا و اسپیس‌ایکس در مرکز فضایی کندی در فلوریدا، از یک گام کلیدی پیش از پرتاب عبور کرد.
در طول این ارزیابی، تیم‌ها فضاپیما، موشک، سیستم‌های ماموریت و وضعیت کلی پرتاب را بررسی کردند. مدیران پس از دریافت آخرین گزارش‌ها از بخش‌های مختلف ماموریت، تایید کردند که تلسکوپ رومن وارد مرحله نهایی آماده‌سازی برای پرتاب شود.
هدف‌گذاری رومن برای پرتاب در تاریخ ۳۰ اوت (۸ شهریور)
ناسا و اسپیس‌ایکس هدف‌گذاری کرده‌اند تا رومن را زودتر از ساعت ۷:۲۶ صبح به وقت تابستانی شرقی (EDT) روز یکشنبه، ۳۰ اوت (ساعت ۱۵:۵۶ به وقت ایران ۸ شهریور) پرتاب نکنند. این رصدخانه سوار بر موشک فالکون هوی (Falcon Heavy) اسپیس‌ایکس از مجتمع پرتاب 39A در مرکز فضایی کندی به فضا خواهد رفت.
ارزیابی آمادگی پرواز یکی از آخرین بررسی‌های اصلی پیش از پیشروی ماموریت به سمت پرتاب است. مهندسان و رهبران ماموریت از این ارزیابی استفاده می‌کنند تا تایید کنند فضاپیما، موشک پرتاب، سیستم‌های زمینی و تیم‌های پشتیبانی برای مراحل بعدی آماده هستند.
طی روزهای آینده، رومن در حالی که داخل محفظه محافظ (Fairing) فالکون هوی — پوسته محافظی که فضاپیما را هنگام پرتاب در بر می‌گیرد — قرار دارد، منتقل خواهد شد. تیم‌ها این رصدخانه محصورشده را به آشیانه اسپیس‌ایکس در سکوی 39A منتقل می‌کنند، جایی که تکنسین‌ها آن را به موشک فالکون هوی متصل خواهند کرد.
پس از پایان این کار، موشک پرتاب به‌طور کامل سرهم‌شده و برای انجام آخرین آماده‌سازی‌ها پیش از اوج‌گیری، به سمت سکوی پرتاب منتقل می‌شود.
تلسکوپی جدید که برای پیمایش و نقشه‌برداری از جهان ساخته شده است
رومن جدیدترین تلسکوپ فضایی ناسا است و به گونه‌ای طراحی شده تا دید بسیار گسترده‌تری از کیهان را در اختیار اخترشناسان قرار دهد. مشاهدات آن به دانشمندان کمک می‌کند تا چگونگی تکامل جهان را طی میلیاردها سال بررسی کنند و به کاوش در یکی از بزرگ‌ترین رازهای نجوم مدرن بپردازند: چه چیزی باعث شتاب یافتن انبساط جهان می‌شود.
این تلسکوپ همچنین به مطالعه سیارات فراخورشیدی (سیاراتی که دور ستاره‌هایی بیرون از منظومه شمسی ما می‌چرخند) خواهد پرداخت. انتظار می‌رود رومن با پیمایش بخش‌های بزرگی از آسمان، به پژوهشگران کمک کند تا اطلاعات بیشتری درباره تنوع سیستم‌های سیاره‌ای در سراسر کهکشان به دست آورند.
ترکیب این قابلیت‌ها قرار است ابزارهای جدیدی را برای مطالعه تاریخچه مقیاس‌بزرگ جهان و همچنین جهان‌های دوردست پراکنده در آن، در اختیار دانشمندان قرار دهد.
منبع: Scitechdaily
